Wensen uit een bed


Op weg naar de publicatie drie nieuwe wensen op mijn bucketlist. Ik heb deze allemaal bedacht in het ziekenhuisbed waar ik zoveel dagen ik heb moeten liggen. Het uitzicht in Den Helder langs de vuurtoren naar zee bleef mijn verlangen voeden. Ik zag de schepen naar zee gaan en weer terugkeren. Ik zag de zon ondergaan in het westen. Een van mijn wensen is op een mooie dagen eens op zee te gaan vissen.

zeevissenDe tweede wens is ook in het ziekenhuis geboren. De verzorging en verpleging in Nederland is van ongekend hoge kwaliteit. Helaas is de voeding dat minder en soms zelfs heel slecht. Daar kan de verpleging en verzorging maar weinig aan doen. De managementlaag is hier de boosdoener. Want die denken dat opvoermaaltijden of zelfs magnetronrommel aanvaardbaar is. In combinatie met de rare gedachte dat alle maaltijden vier uur in een warmhoudkast van 70 graden moeten liggen maakt dat het eten soms oneetbaar. De mooiste vis en groente gaat zo kapot, vlees wordt een schoenzool. Daarom en omdat ik zo van koken hou wil ik graag naar een drie sterren restaurant. Ik heb veel kookprogramma’s in mijn bed kunnen zien met prachtige creaties. Meestal net als de maaltijd uit de warmhoudkast voorgeschoteld kreeg.

Dromen worden vanzelf wensen

Wensen zijn groot en kleinAls ik niet meer zelf kon wandelen kon ik dat altijd nog in gedachten. Ik heb wat steden getekend en gebouwd al dagdromend en naar buiten kijkend vanuit mijn bed. Als ik even weg wilde zijn van de zaal maar dat niet kon. Dan was ik in mijn fantasie vreemde en prachtige steden aan het ontwerpen. Ooit zou ik er eentje zelf bouwen, want ik ben dol op maquettes en atlassen. Dus die wens staat ook op mijn bucketlist. Ik heb nog geen idee hoe ik dat ga aanpakken, maar ontdekken wat daarvoor nodig is gaat zeker ook leuk zijn.