2028 als een doel


In 2028 zou de laatste wens op mijn bucketlist realiteit kunnen worden. Het is de meest idiote van de negentien punten. En misschien daarom ook wel de mooiste. Omdat volgens mij het onmogelijk niet bestaat. Ik ben er een levend bewijs van. Ooit bedacht iemand dat mensen te redden moesten zijn door transplantatie. Hij werd vast voor gek verklaard. Maar men ging het proberen en bijna vijftig jaar geleden lukte het. En het proberen heeft zoveel meer opgeleverd dan alleen de transplantatie.

2028 is het proberen waard

OS 2028Het onmogelijk proberen is gewoon op weg gaan en volhouden. En langs die weg ontdek je onverwachte dingen; “serendipity” is het mooie Engelse woord daarvoor. Ik hou van sport en kan me voorstellen wat we allemaal in Nederland zouden kunnen ontdekken als we het gaan proberen. De mooiste, goedkoopste, duurzaamste, eerlijkste en meest toegankelijke Spelen ooit. Het minste wat we dan bereiken is het overboord gooien van de angst en boosheid die nu te vaak om ons heen klinkt. Gek? Jazeker maar dat zijn dromen wel vaker. Als u mij vraagt hoe, is mijn antwoord eenvoudig: “Ik heb geen flauw idee, maar dat is geen reden om niet te beginnen”

Rugby en de film Invictus

Boek-voorzijdeMijn rare 2028-wens vind zijn inspiratie in de film Invictus over het Wereldkampioenschap van de Springboks in 1995 in Zuid Afrika. En de rol die Nelson Mandela daarbij speelde. Hoe hij de sport gebruikte om zijn land te redden. Voor de poëzie liefhebbers is Invictus ook bekend als een gedicht van William Ernest Henley. U vindt hem onderaan dit bericht, het spreekt mij enorm. Leest u maar….

Mede daarom en omdat ik rugby prachtig vind wil ik ook ooit een wedstrijd in het zes landen bijwonen. Of eentje in het vier landen toernooi op het Zuidelijk Halfrond. En dan misschien wel die heerlijk Haka van de Kiwi’s horen.

De eerste wens gehaald

En dan kan ik natuurlijk ook al melden dat ik de eerste van de negentien op mijn bucketlist heb volbracht. Ik heb een boek geschreven en uitgebracht. Daar gaat deze hele website over. Aan de wens zit natuurlijk nog een staartje omdat ik er ook nog goede doelen mee wilde steunen. Daarmee ben ik begonnen en u kunt nog helpen door mijn boek te kopen.

Out of the night that covers me,
Black as the pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find me, unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul