Eerste wedstrijd gezwommen


Anderhalf jaar na mijn transplantatie heb ik mijn eerste wedstrijd gezwommen. Minder dan een jaar geleden stapte ik voor het eerst weer in een zwembad. Ik had er zoveel over gedroomd tijdens de lange dagen en nachten in het ziekenhuisbed. Als ik een nieuw hart zou krijgen dan zou ik het weer proberen.

Zaterdag 17 december 2016 was het zover. In de het zwembad van Lelystad klom ik op het startblok. Een beetje bibberig in mijn benen. De kracht erin is nog niet helemaal terug en mijn hand greep even de duikplank ernaast vast. Maar ik bleef stabiel staan en na dook ik vooruit. De start was redelijk maar te kort onder water en de 25 meter erna waren rommelig in techniek. Maar oh, wat voelde het geweldig. Binnen 15 seconden was het voorbij. Maar ik werd natuurlijk nog geen eerste, dat komt nog wel.

Dat maakt niets uit, ik was er weer. Met nog zes maanden te gaan tot de World Transplant Games in Malaga had ik een belangrijke stap gezet. Met een heerlijk pijn van verzuring in mijn armen stapte ik uit het water. Ik keek naar boven naar de tribune. Een duim van Carla. Een schouderklopje even later van mijn jonge coach. De 50 meter schoolslag een kwartiertje later ging wat beter en daar zwom ik zelfs een persoonlijk record.

Op naar de volgende wedstrijd

En nu gaat de weg verder. De training kan in intensiteit verder omhoog onder leiding van de trainers van de Marine Sportvereniging Zeemacht. Op naar nieuwe wedstrijden in februari, april en mei. De snelheid en het uithoudingsvermogen moet nog omhoog. Dat vraagt nog wat werk en aanpassing. Mijn hart kan immers, door de pacemaker, maar 130 slagen per minuut. Te snel zwemmen op een langere afstand betekent te snel verzuren en dan haal ik de laatste baan niet meer.